Biz Nevruz köyü kadınlarıyız, ancak kendimizden önce yaşadığımız toprakların hikâyesinden söz etmek isteriz, çünkü biliyoruz ki bizi biz yapan, geçmişten devraldığımız ve geleceğe bırakacağımız hikâyelerdir.
 

Ve elbette hikâyelerin kahramanları vardır. Cesareti öğreniriz onlardan. Düştüğümüz yerden kalkmayı, tökezlediğimizde yola devam etmeyi, vazgeçmemeyi... Ama en çok umut etmeyi öğreniriz. Yarınlara hayallerimizle tutunurken onların sözleri zihnimizde yankılanır durur. İşte bu nedenle onları hatırlamak, hiç unutmamak boynumuzun borcudur.
 

Doğduğumuz toprakların hikâyesi, yüzyıllar öncesine uzanıyor, her şeyi anlatabilmek mümkün olmasa da bırakanları anmak gerek.
 

1934 yılında Atatürk, Farsçada "yeni gün" anlamına gelen Nevruz ismini köyümüze verir. Yeni bir isim; yeni umutlar, yeni hayaller, yeni heyecanlar demektir. O sıralarda altı yaşında bir çocuktur İbrahim Bodur.
Doğanın içinde hayaller kurarak büyür. Geleneğin izini sürse de daima yeninin peşindedir.
1957 yılında Can’da Çanakkale Seramik’i kurarak doğduğu topraklarda yeni bir güne uyanır. "Sizi siz yapan öz değerlerinize sahip çıkın: çünkü onlar sizi bir ağacın kökleri gibi ayakta tutacaktır," der.
 

Bugün bizler de devraldığımız hikâyeleri heyecanla yeniden yaratmak, köklerimize tutunarak geleceğe el emeği göz nuru bir iz bırakmak için yan yanayız. Bizimle el ele veren Zeynep Bodur Okyay’dan aldığımız güçle yeni bir dünya kurmak için bir aradayız. Burası kendimizi bulduğumuz, mutluluğu yakaladığımız, her şeyden önemlisi özgür hissettiğimiz yer. İnanıyoruz ki umutlarımız, hayallerimiz sizinle yarınlara ulaşacak ve hikâye hiç bitmeyecek.

 

 

Nevruz Köyü Kadınları bir #İyiBakDünyana hareketidir.